Soms heb je maar één zin nodig.
“Ik was blij dat het niets kostte.”
Amsterdamned II kijkt weg als een zak pinda’s: je eet ’m op, maar vraagt je halverwege af waarom.
Laat ik netjes beginnen.
Huub Stapel en Tatum Dagelet doen hun werk. Prima. Vakmensen. En laten we ook Holly Mae Brood niet vergeten.
Charmant, absoluut. Aanwezig, zeker.
Maar ook hier: het script geeft haar simpelweg niets om op te bouwen. Het blijft hangen in mooi in beeld zijn, zonder dat het echt iets toevoegt.
Maar ze staan in een film die het simpelweg niet redt.
Het verhaal is flinterdun.
De dader zie je van mijlenver aankomen.
Spanning? Nauwelijks.
En ja… die scène met die brandende etalagepoppen op een waterfiets.
Dat is geen thriller, dat is onbedoelde komedie.
De rest zakt er nog verder doorheen.
Met als dieptepunt die persfotograaf. Zo gemaakt, zo houterig dat je meteen uit de film valt.
En dan de reclame. Productplacement.
Niet subtiel. Niet slim. Gewoon erin geduwd.
De Telegraaf ligt pontificaal in beeld.
Heineken krijgt meer aandacht dan het verhaal.
Je ziet SPAR (met het oog op de release in andere Europese landen), Douwe Egberts en Mastercard alsof je door een folder bladert.
En het stopt niet.
Lenovo ThinkPad, Yamaha, Diks Autoverhuur, Arena Sportswear, AT5…
het zit er allemaal in.
Zelfs de stad wordt een etalage.
Artis, het Rijksmuseum, Camping Zeeburg…
mooie plekken, maar hier vooral decor zonder ziel.
Het voelt alsof je naar een lange commercial zit te kijken met af en toe een stukje film ertussen.
Sterker nog: de reclameblokken van Amazon Prime Video zelf waren beter. Serieus.
Een verademing. Even tempo. Even helder. Even iets dat wél weet wat het is.
De eerste Amsterdamned had nog rauwheid. Sfeer met inhoud.
Dit is alleen nog maar verpakking.
Open einde erbij… klaar.
En dan blijft er één vraag hangen:
Was er gisteravond nog iets slechters te zien dan Nederland – Noorwegen?
Jawel.
Ik keek op Amazon Prime Video naar Amsterdamned II.