Een omroep uit Meierijstad die het debat in Maashorst denkt te leiden
Ruud Coolen van Brakel en Patrick Huisman
foto AI Google Gemini
Soms kijk je naar een politiek debat en vraag je je af: waar gaat dit eigenlijk nog over? Over Maashorst? Over de toekomst van Uden en de dorpen? Of over de ego’s van de gespreksleiders die denken dat zij het middelpunt van de avond zijn? Het lijsttrekkersdebat in De Pul in Uden had een serieuze avond moeten zijn. Een moment waarop de kiezer rustig kon horen wat partijen willen met woningbouw, veiligheid, opvang en de toekomst van een jonge fusiegemeente.
Maar wat we zagen was iets anders.
Ruud Coolen van Brakel en Patrick Huisman leken minder geïnteresseerd in het debat zelf dan in hun eigen rol daarin. Van Brakel met weinig kennis van de regio en Huisman had niet alleen de spreekwoordelijke ’te grote’ schoenen maar een veel te groot pak aan en dat paste helemaal niet, hij maakte er bij vlagen een persoonlijke voorstelling van.
Het verschil in behandeling tussen partijen was namelijk pijnlijk zichtbaar. BBB, SP, Lokaal Maashorst, FvD en zelfs de Gewoon-VVD werden met regelmaat onderbroken, scherp weggezet of op een toon aangesproken die weinig met journalistieke neutraliteit te maken had. Tegelijkertijd kreeg de zittende coalitie alle ruimte om hun verhaal te doen. En ook de linkse combinatie van PvdA, D66, GroenLinks en PRO kon opvallend comfortabel spreken zonder dat er voortdurend doorheen werd gehakt.
Dat is geen journalistieke scherpte. Dat is selectief streng zijn.
Het absolute dieptepunt was de manier waarop Christa van de Langenberg (Lokaalmaashorst) door Patrick Huisman werd benaderd. Dat had weinig met kritisch interviewen te maken en veel met iets wat in Brabant gewoon laf en laaghartig heet.Je mag een politicus stevig bevragen. Graag zelfs. Maar iemand zichtbaar kleiner maken en op de man of in dit geval op de vrouw te spelen omdat je hem of haar politiek niet ligt, dat is geen journalistiek. Dat is persoonlijke irritatie vermomd als debatleiding.
Elke journalist leert één simpele regel: als je iemand niet mag, zorg dat niemand het merkt. Die professionaliteit ontbrak hier volledig. Vooral bij Patrick Huisman
Wat het nog wranger maakt, is het volgende.
Deze omroep heeft een lokale vergunning voor Uden / Maashorst. Dat is de reden dat er subsidie en publieke middelen richting deze club gaan. Maar de praktijk is dat de organisatie grotendeels vanuit Veghel opereert. En daar zit precies de rare spanning.
Een omroep die haar wortels buiten de gemeente heeft liggen, die met gemeenschapsgeld een debat organiseert, en vervolgens tijdens dat debat zichtbaar moeite heeft om neutraal te blijven tegenover een deel van de politieke partijen.
Dan mag je als kijker best een simpele vraag stellen: waar betalen we dit eigenlijk voor? Voor een eerlijk debat?
Of voor een avond waar de gespreksleiders denken dat zij de hoofdrol spelen? Een debatleider hoort onzichtbaar te zijn. Een scheidsrechter die het spel laat spelen door de politici. Niet iemand die zelf meedoet aan de wedstrijd. Als dat verschil niet meer wordt begrepen, dan blijft er uiteindelijk maar één conclusie over. Deze twee hadden beter in hun eigen verzonnen schuilkelder kunnen blijven zitten met hun flesje water en een noodpakket.
Dit was een debat van een lokaal omroepje dat met subsidie een beetje staat te rommelen in de marge terwijl de democratie probeert te spreken.