Je kijkt naar deze schets en je voelt het meteen. Dit is Uden zoals het was… en tegelijk al niet meer. De kerk staat nog midden in het dorp. Stevig en vertrouwd. Daaromheen het gewone leven, zoals het al jaren gaat.
Maar kijk iets verder. Aan de randen verandert het. Daar komen gebouwen bij die er eerst niet waren. Fabrieken, werkplaatsen. Geen koeien meer, maar machines. Geen stilte, maar geluid van werk.
Uden zit rond de 18.000 inwoners en het groeit. Niet in één klap, maar je merkt het wel. Er komt steeds iets bij. Een straat, een huis, nieuwe mensen. En boven het dorp gebeurt ook wat. Vanaf Vliegbasis Volkel trekken straaljagers hun sporen door de lucht. De Thunderstreak komt over. Hard, soms laag. Dat geluid hoort er ineens bij. Je kijkt even op en gaat weer door. De basis is een forse aanjager, zorgt voor werk en trekt nieuwe inwoners naar Uden.
In het gemeentehuis wordt ondertussen de lijn uitgezet. Tot het najaar van 1964 door burgemeester Van Kemenade. Daarna neemt burgemeester Schampers het over. Twee mannen aan het roer van het dorp, met hetzelfde doel: Uden vooruit helpen.
En zo gaat het dan ook.
Op straat zie je het gebeuren. Mensen die het land nog kennen, maar ’s morgens gewoon naar de fabriek gaan omdat daar het werk ligt. Het dorp wordt voller. Nieuwe huizen, nieuwe gezichten. En niemand die het hardop zegt, maar je merkt het wel: het Uden van toen raakt langzaam op de achtergrond.
De schets die je ziet is gemaakt in Photoshop, van oorsprong gewoon een luchtfoto. Maar een foto is snel. Even klikken en klaar. Een schets neemt de tijd. En misschien past dat beter bij 1964. Omdat die tijd inmiddels 62 jaar achter ons ligt… en je hem niet vluchtig vastlegt, maar bijna opnieuw moet tekenen om hem te begrijpen.