Foto ARD/SWR
Er zijn van die momenten waarop je niet meteen boos wordt, maar stil. Omdat je voelt dat er iets verdwijnt wat groter is dan het besluit zelf. Het stoppen van Immer wieder sonntags is zo’n moment. Dit is geen programma dat verdwijnt, dit is een traditie die wordt losgelaten.
De zomerzondag op de ARD had een ritme. Een eigen adem. Het was geen televisie die zich opdrong, maar televisie die er gewoon was. Met muziek die niet hoefde te schreeuwen om gehoord te worden, met artiesten die niet perfect hoefden te zijn om te raken.
En precies dat wordt nu weggehaald. De volkstümliche muziek en de volksmuziek verliezen hiermee hun laatste grote, publieke podium op een moment dat ertoe deed. Niet diep in de nacht, niet ergens verstopt, maar midden op de dag. Zichtbaar. Toegankelijk. Menselijk.
Voor de grote namen verandert er weinig, die blijven wel draaien in de grote shows en op de grote podia. Maar juist die groep daaronder, de artiesten die groeien, die bouwen, die nog afhankelijk zijn van zichtbaarheid, die worden geraakt. Die verliezen hun plek. Hun kans. Hun bühne in het Europa-Park, waar het publiek nog echt kon ontdekken.
En ja, er zijn nog de megashows. De strak geregisseerde avonden van Die Feste mit Florian Silbereisen of bij het ZDF met de Giovanni Zarrella Shows. Groot, indrukwekkend, technisch perfect. Maar het zijn andere werelden. Werelden waarin alles klopt, maar waarin weinig meer gebeurt dat niet al bedacht is.
Daar kan niets tegenop wat op een zondagochtend ontstaat. Die kleine optredens, die losse momenten, die sfeer die niet door Eventim of een platenmaatschappij is dichtgeregeld. Dat is geen productie, dat is leven.
Stefan Mross, met zijn Beierse tongval, zonder franje, zonder gemaakte perfectie. Een man die daar gewoon was. Die met zijn camper dagenlang in Rust verbleef, tussen de mensen, tussen de techniek, en daar ook nog radio maakte. Die de zondag niet speelde, maar beleefde. Dat voel je. Dat hoor je. Dat kun je niet namaken.
En ja, dat was ook die zondag waarop je thuis, gewoon hier, even mocht meedoen. Een beetje Frühschoppen aan de buis, een pilsje, een Weizen, misschien een Schnaps. Niet uit gewoonte, maar uit gevoel. Omdat het paste bij dat moment van rust, van even niks moeten.
En dan begint het straks nog één keer. Op zondag 31 mei 2026. Nog één seizoen, nog één reeks zondagen waarop alles samenkomt zoals het altijd was. Maar met de wetenschap die als een schaduw over elke uitzending hangt: dit is de laatste. Elk applaus klinkt net iets langer, elk liedje net iets zwaarder, omdat je voelt dat het niet meer vanzelfsprekend is.
Dat soort zondagen worden nu ingeruild voor iets anders. Iets moderners, iets strakkers, iets dat beter in schema’s past. Maar ook iets dat verder afstaat van de mens.
We leven in een tijd waarin alles wordt teruggebracht tot cijfers, doelgroepen, algoritmes, spanningsbogen en strategie. Maar wat hier verdwijnt, laat zich niet meten. Het is de ziel van een zondag. De rust. De herkenning. De plek waar muziek nog gewoon muziek mocht zijn. Bezuinigingen…tja. De kaalslag van de zomerzondag op de ARD is daarmee geen kwestie van programmering, maar een teken van de tijd. Een tijd die steeds minder ruimte laat voor het ongepolijste, het rustige, het echte.
En juist dat gaan we missen. Niet morgen misschien. Maar straks, als het stil wordt op een plek waar het altijd een beetje klonk.