Soms begint een verhaal niet bij een opening, maar veel eerder, ergens in de tijd dat Uden langzaam groeide en het gevoel kreeg dat het meer wilde zijn dan een dorp alleen. In de jaren zeventig leefde al de wens voor een echt warenhuis, zo’n plek waar je niet alleen iets ging kopen, maar waar je gewoon naartoe ging om te kijken, rond te lopen en even onderdeel te zijn van de drukte.
V&D kwam niet naar Uden maar ging naar Oss. Uden moest het doen met de Vendet, aan de Margrietstraat net buiten het centrum. Het was een winkel waar je kwam, waar herinneringen liggen, maar het bleef het kleinere broertje, je had iets, maar niet het echte waar je eigenlijk op hoopte.
Dat gevoel bleef hangen, ook toen het centrum zich langzaam ontwikkelde en plannen kwamen en gingen. Totdat met de komst van Centrum-West en de Hoek Promenade ineens alles in beweging kwam en V&D alsnog naar Uden zou komen. Dat was geen klein nieuws, dat was groot, want daarmee kreeg Uden eindelijk dat warenhuis waar al zo lang over werd gesproken.
Toen de deuren in 2015 opengingen, voelde het alsof het eindelijk klopte. Je liep naar binnen en zag meteen dat dit anders was, groter, lichter, ruimer. Boven kon je zitten bij La Place met een kop koffie, terwijl je uitkeek over het centrum, met dat mooie zicht op de Petruskerk, en voor het eerst had Uden roltrappen in zo’n grote winkel. Het had iets vanzelfsprekends, alsof het er altijd al had moeten zijn.
Maar onder dat alles zat een werkelijkheid die al lang bekend was. Terwijl de bouw van het hele complex nog bezig was, waren de problemen bij V&D al zichtbaar. Het concern wankelde, de cijfers stonden onder druk en de toekomst was allesbehalve zeker. En toch werd er doorgebouwd, werd de winkel ingericht en werd de opening voorbereid alsof er niets aan de hand was.
Daardoor kreeg Uden uiteindelijk iets wat eigenlijk al geen toekomst meer had. Wat als een begin voelde, was in werkelijkheid een laatste hoofdstuk dat al geschreven was voordat de eerste klant binnenkwam.
Nog geen jaar later gingen de deuren weer dicht en bleef er een vreemd gevoel achter. Niet omdat Uden het niet wilde of omdat het niet werkte, maar omdat het nooit echt de kans heeft gekregen.
De conclusie is dan ook niet dat het kort voelde of lang, maar dat het vanaf het begin al een verhaal was waarvan het einde vaststond. Een winkel die werd gebouwd terwijl het fundament eronder al scheurde.
En dat maakt het misschien wel zo bijzonder en tegelijk zo wrang, dat Uden veertig jaar heeft gewacht op iets wat op het moment dat het kwam, eigenlijk al voorbij was.
-Nog even deze aanvulling om onduidelijkheid te voorkomen: De winkel ging eind febr. 2015 open in Uden (toen het bedrijf al volop in de problemen zat). Het V&D concern ging failliet begin febr. 2016 omdat het niet lukte partijen te vinden om V&D door te kunnen laten starten. Van 18 maart 2016 tem 15 april 2016 ging de winkel 4 weken open om de restvoorraad te verkopen op last van de curator-.